Αρχές του έτους 1969. Βρίσκομαι στο χωριό από τον Οκτώβριο του προηγούμενου χρόνου. Με απόσπαση από το Γυμνάσιο Τεγέας, καθηγητής στο Γυμνάσιο Ελληνικού Τρίπολης, με τις καθηγήτριες Βασιλεία Μπρόλια και Ζωή Καψάλη. Έχω γνωρίσει τις κεφαλές και τους παράγοντες του χωριού. Συνήθειες μου στον ελεύθερο χρόνο να πλησιάζω και να συνομιλώ με τους μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους. Όλοι τους, μα όλοι τους κουβαλούσαν και μια ιστορία.

Δείπνο στην ταβέρνα του μπάρμπα Γιάννη Ταλούμη. Υπάρχει φως στο καφενείο του μπάρμπα Λάμπη Τόμπρου. Διακρίνω ότι είναι μόνος του, με παρέα τη ξυλόσομπα και εκείνη να βρίσκεται στο τέλος της. Ανοίγω την πόρτα. Μήπως είναι αργά; Όχι, όχι ελάτε. Ύστερα από ένα τσαγάκι αρχίζει η έρευνα, πως ήταν η ζωή στα παλιά τα χρόνια. Εκτός από τα συνηθισμένα με πολλή σκληρή δουλειά… φτάσαμε και στην κουλτούρα. Είχαμε μια μουσική παρέα-ομάδα και πηγαίναμε στους γάμους και στα πανηγύρια. Εγώ έπαιζα βιολί, σχεδόν όλοι τραγουδάγαμε.. Τώρα που είναι το βιολί; επάνω στο πατάρι, άιντε φέρτο, να θυμηθούμε τα παλιά. Δεν παίζει, λείπουν για πολλά χρόνια οι χορδές. Άμα έχουμε χορδές παίζει; Και βέβαια.

Την άλλη μέρα τηλέφωνο στον Ηλία Μπελδέκα, βιβλιοπώλη στη Μεγαλόπολη. Το απόγευμα οι χορδές ήταν στα χέρια του μπάρμπα-Λάμπη. Το ετοίμασε και την άλλη μέρα το βραδάκι η συνάντηση. Η σόμπα τώρα καίει κανονικά. Έξω βρέχει καταρρακτωδώς….. Ο Θεός με το Θεό.. Αρχή με το τραγούδι «Λάμπει ο ήλιος στα βουνά», το δεύτερο «Στη μέση στα Καλάβρυτα». Το ένα πόδι στο δάπεδο για να δίνει τον ρυθμό. Ο μπάρμπα Λάμπης παίζει με πάθος, εξίσου και όταν τραγουδάει. Σε κάποια στιγμή ανοίγει η πόρτα που οδηγεί στο εσωτερικό του σπιτιού. Είναι η κυρά Χρυσάνθη, η σύζυγός του. Βλέπει και σπάει ένα πλούσιο χαμόγελο, με πολλές θύμησες.

Αυτή ακριβώς η εικόνα, μου έμεινε μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι λέξεις. Εκεί και η περιγραφή για τις συνήθειες του γάμου και των πανηγυριών… τα κεράσματα; Οι αποζημιώσεις, όχι και τόσο μεγάλες. Συμπλήρωναν ελάχιστα το οικογενειακό εισόδημα. Προσπάθησα να επαναληφθεί με την παρουσία του μπάρμπα-Μήτσου Γεωργαντά. Έπαιζε και εκείνος βιολί και τραγούδαγε. Αλλά δεν τελεσφόρησε. Είχε και εκείνος τις δικές του ιστορίες… στο σχολαρχείο Δημητσάνας μάθαιναν σχολικά τραγούδια. Ένα από αυτά «Βάρκα θέλω να αρματώσω με 42 κουπιά…», αρχαία γλώσσα «Λέμβον βούλομαι εξαρτήσαι κόπαις τετταρά κοντάρια..». Με συγκίνηση τα θυμόμαστε όλα, τα λέμε και επαναλαμβάνουμε με τον γιατρό Βασίλη Μπούρα…

Σημείωση: Δεν έχουμε πάψει να έχουμε επαφή με το χωριό. Αυτό οφείλεται κυρίως στους Λάμπη Ιωάννη Ταλούμη, Χαράλαμπο Ανδρέα Μπαρμπαλιά, που κάνει πολύ ωραία προσπάθεια για την ιστορία και τις παραδόσεις του χωριού, οι μαθήτριές μου Βικτωρία και Ευαγγελία Βασιλείου Ταλούμη. Τους ευχαριστούμε από καρδιάς!

ΘΩΜΑΣ ΖΟΥΜΠΟΣ

Στις φωτογραφίες ο καθηγητής Θωμάς Ζούμπος, εκφωνεί τον πανηγυρικό λόγο στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1969, στην άλλη φωτογραφία ο Θωμάς μαζί με την καθηγήτρια Ζωή Καψάλη και μετέπειτα σύζυγό του γευματίζουν με τον Γιάννη Ταλούμη στο εστιατόριο του.